दुःखालाही वर्ग असतो का, असा अस्वस्थ करणारा प्रश्न
प्रतिनिधी | विशेष लेख
एका अपघातात पाच जणांचा मृत्यू झाला. आकड्यांच्या भाषेत ही बातमी इथेच संपते. पण वास्तवात मात्र जग थांबलं ते फक्त एका नावासाठी. उरलेले चार जण बातमीच्या शेवटच्या ओळीत हरवून गेले. त्यांच्या नावांचा उल्लेख झाला नाही, त्यांचे फोटो फिरले नाहीत, ना “RIP”चे दोन शब्द लिहिले गेले.
मात्र त्या चार जणांच्या घरात आजही वेळ थांबलेली आहे.
कुणाच्या घरात अजूनही दाराशी रिकामी पडलेली चप्पल आहे.
कुणाच्या घरात अर्धवट राहिलेली जबाबदारी आहे.
कुणाच्या घरात “आता पुढे काय?” हा प्रश्न आहे — ज्याचं उत्तर कुणाकडेच नाही.
त्या चार जणांकडे पैसा नव्हता, पद नव्हतं, मोठं नाव नव्हतं.
पण त्यांच्याकडे कुटुंब होतं.
स्वप्नं होती.
आणि उद्याची भीतीही होती — जी आता खरी झाली आहे.
मोठं नाव मेलं तर देश हळहळतो. सोशल मीडियावर श्रद्धांजलींचा पूर येतो, चर्चासत्रं रंगतात.
पण सामान्य माणूस मेला तर त्याच्या घरच्यांना “सावर” असं सांगून जग पुढे निघून जातं.
मरण सगळ्यांचं सारखंच असतं.
पण इथे दुःखालाही वर्ग आहे.
हा फरक अपघाताचा नाही.
हा फरक आपल्या संवेदनशीलतेचा आहे.
आपण कुणासाठी रडतो आणि कुणाला विसरतो — हे आपलं समाज म्हणून अपयश आहे.
आज RIP एका माणसासाठी आहे, पण उद्या आपण किंवा आपले कोणीही त्या “उरलेल्या चारांपैकी” असू.
म्हणून प्रश्न मृत्यूचा नाही.
प्रश्न आहे माणसाला माणूस म्हणून पाहण्याचा.
कारण मृत्यू सगळ्यांना समान आहे,
पण माणुसकी अजूनही समान नाही…!